Ik wilde heel graag moeder worden. Al ik niet verwacht dat het zó zwaar zou zijn.

Nikita, 31

Twijfel

Mijn zwangerschap was niet gepland. Toen ik ontdekte dat ik zwanger was, stond mijn wereld even stil. Ik moest nadenken over wat ik zelf wilde, los van wat anderen misschien van mij verwachtten.

De vader en ik hadden geen relatie waarvan ik dacht: hier wil ik samen een gezin mee vormen. Toch merkte ik dat ik de zwangerschap wilde voortzetten. Ik wilde dit kind, maar dat betekende voor mij niet automatisch dat ik ook samen met de vader ouder wilde worden.

Alleenstaand moederschap

Ik besloot daarom om het moederschap alleen aan te gaan. In mijn hoofd maakte ik een onderscheid dat voor mij belangrijk was: hij was de biologische vader van mijn kind, maar ik zag hem niet als de persoon met wie ik het ouderschap wilde delen. Ik wilde niet dat de zwangerschap ons plots aan elkaar zou verbinden als koppel of als ouders.

Op dat moment voelde die keuze heel helder. Ik dacht: ik kies hiervoor, dus ik zal het ook wel kunnen. Pas toen mijn baby er was, ontdekte ik hoeveel er op één persoon terechtkomt wanneer je alleen voor een kind zorgt. Er is niemand aan wie je ’s avonds automatisch kunt zeggen: “Neem jij het even over?” Ook na een gebroken nacht begint de volgende dag gewoon opnieuw. 
Nu denk ik meer na over het volgende: wat als mijn kind later vragen stelt over de vader? Wat vertel ik wel en wat niet? Moet ik die man inlichten over zijn biologisch kind?

Ik ben ontzettend blij met mijn kind. Maar soms ben ik uitgeput. Soms mis ik iemand naast mij die even mee verantwoordelijkheid draagt. En soms vraag ik me af of ik vooraf werkelijk kon begrijpen wat alleen ouderschap zou betekenen.

Gelukkig heb ik een netwerk

Gelukkig kan ik terugvallen op mijn ouders. Zij nemen de zorg regelmatig even over. In het begin vond ik dat moeilijk. Ik had tenslotte zelf beslist dat ik dit alleen wilde doen. Dan voelde hulp vragen bijna alsof ik moest toegeven dat ik mijn eigen keuze niet aankon.

Intussen kijk ik daar anders naar. Kiezen om alleen ouder te worden, betekent niet dat je alles alleen moet kunnen. Mijn ouders geven mij de kans om bij te slapen, iets met vrienden te doen of gewoon even niet voortdurend verantwoordelijk te zijn. Die momenten zorgen ervoor dat ik daarna opnieuw ruimte heb om van mijn kind te genieten. Zonder hen weet ik niet hoe ik het zou doen.

Spijt?

Soms denk ik terug aan mijn zwangerschap en aan de beslissing die ik toen genomen heb. Ik zou niet zeggen dat ik spijt heb. Wel dat de werkelijkheid veel complexer is dan de keuze die je op dat ene moment maakt.

Ik koos ervoor om mijn zwangerschap voort te zetten. Ik koos ervoor om moeder te worden. En ik koos ervoor dat alleen te doen. Ik sta nog altijd achter die keuze, al moet ik toegeven dat het minder simplistisch is dan ik toen dacht. En het is niet altijd evident om helemaal alleen die zaken af te wegen en te dragen.

 

TIP

Ondersteunende pleegzorg kan tijdelijk een extra vangnet bieden. Je kind verblijft dan bijvoorbeeld af en toe een dag, weekend of korte periode bij een pleeggezin, terwijl jij ouder blijft en de regie behoudt. Zo kan je even op adem komen en daarna opnieuw verder.

Ontdek ook deze getuigenissen

©FARA
Made by

Wegens ziekte is het vandaag helaas niet mogelijk om de Fara-telefoon en mail te beantwoorden. Stuur ons gerust een mailtje naar vragen@fara.be, deze wordt woensdag 18/11 beantwoord.

Cookies

kennisgeving

Cookies die strikt noodzakelijk zijn voor het functioneren van de website en organisatie Stap 1 van 3