Meant to be?
Mijn partner en ik hebben twee kinderen. Na veel twijfelen, praten en wikken en wegen hadden we samen beslist dat ons gezin compleet was. We hadden allebei wel eens gedacht aan een derde kindje, maar uiteindelijk voelde het voor ons goed om het bij twee te houden. Mijn partner liet daarom een vasectomie uitvoeren.
De ingreep was achter de rug, maar zijn sperma was nog niet gecontroleerd. We waren ons ervan bewust dat we tot die controle voorzichtig moesten blijven. Jarenlang waren we ook heel zorgvuldig geweest met anticonceptie. Tot dit weekend.
In het heetst van de strijd liep het plots anders. Hij kwam klaar in mij en ineens werd iets wat we eigenlijk al hadden afgesloten opnieuw heel concreet. Wat als er toch nog een derde kindje zou komen? Wat als de natuur op deze manier haar eigen weg koos?
Ik merkte dat ik er niet alleen van schrok, maar ook nieuwsgierig werd. Was dit meant to be? Was dit misschien toch een teken dat ons gezin nog niet helemaal compleet was? Waarom waren we jarenlang zo zorgvuldig geweest en gebeurde het nu plots toch?
Morning after pil of niet: ik twijfelde
Mijn eerste gevoel was dubbel. Ergens was er nieuwsgierigheid en zelfs een beetje blijdschap. Maar tegelijk kwamen er heel veel praktische en rationele bezwaren naar boven.
Een derde zwangerschap zou opnieuw veel vragen van mijn lichaam. Het zou financieel zwaarder worden, ons leven opnieuw op zijn kop zetten en betekenen dat ik bepaalde dingen misschien zou moeten opgeven. Mijn werk, mijn herwonnen vrijheid, mijn sportritme, de aandacht voor mezelf en de twee kinderen die ik al heb.
En toch bleef er iets knagen.
Derde kind? Of dochter?
Ik besefte dat mijn verlangen naar een derde kindje misschien niet helemaal was wat ik dacht. Het was vooral de hoop op een dochter.
Ik heb twee zoontjes en ergens droomde ik altijd van het moederschap van een meisje. Van een dochter-moederrelatie, van een andere dynamiek in ons gezin. Het idee dat ik misschien nog één kans had om dat mee te maken, liet me niet los.
Wat als...?
Ik begon mezelf af te vragen: wat als dit nu mijn kans is? Wat als ik de natuur haar gang laat gaan en er uiteindelijk een dochter komt?
Maar ik moest ook eerlijk zijn tegenover mezelf: wat als het opnieuw een jongen zou zijn?
Dat vond ik misschien wel de moeilijkste vraag. Ik wist dat ik ook een derde zoontje uiteindelijk doodgraag zou zien. Maar diep vanbinnen wist ik ook: als het opnieuw een jongen zou zijn, zou ik heel verdrietig zijn. Wilde ik dan echt nog een zwangerschap doormaken?
Als ik de morning-afterpil zou nemen, zou ik me wellicht afvragen hoe mijn leven eruit had gezien als ik de natuur haar gang had laten gaan. Misschien zou ik op vakantie zijn met mijn gezin, naar mijn twee kinderen kijken en me afvragen of er ook nog een dochter bij ons had kunnen horen.
Maar als ik de pil niet zou nemen, kon ik evengoed geconfronteerd worden met verdriet en teleurstelling, boven op de belasting van een derde zwangerschap en een groter gezin.
Uiteindelijk nam ik heel bewust de morning-afterpil in
Niet omdat ik geen liefde meer overhad.
Niet omdat een derde kindje niet welkom zou zijn.
En ook niet omdat mijn verlangen naar een dochter plots verdwenen was.
Ik heb gekozen voor het leven dat we vandaag hebben. Voor mijn twee kinderen, voor onze financiële en praktische mogelijkheden, voor mijn lichaam en ook voor mezelf.
Rouwen om een toekomst die niet zal zijn
Toch betekent die keuze niet dat alles plots eenvoudig voelt. Ik denk dat ik een stukje van een mogelijke toekomst heb moeten loslaten. De toekomst waarin er misschien een dochter zou zijn geweest. Ik besef dat ik de 'wat als'-vraag zal moeten meenemen doorheen mijn leven.
Misschien is dat wel het moeilijkste aan deze beslissing: je weet nooit hoe het andere scenario eruit had gezien. Je kunt jezelf niet vertellen dat je zeker de juiste keuze hebt gemaakt op basis van wat er anders gebeurd zou zijn. Want dat zul je nooit weten.
Ik denk dat ik moet leren aanvaarden dat ik gelukkig kan zijn met mijn twee kinderen en tegelijkertijd verdrietig mag zijn om de dochter die er misschien nooit zal komen.
Ik heb voor mijn gezin gekozen zoals het vandaag is. Maar ik moet mezelf ook de tijd geven om afscheid te nemen van het gezin dat ik me zo gegund had.
TIP
- Een vasectomie is pas betrouwbaar nadat een controle van het sperma heeft bevestigd dat er geen zaadcellen meer aanwezig zijn.
- Er zijn verschillende vormen van noodanticonceptie beschikbaar