Didier en zijn toenmalige partner kozen tijdens de zwangerschap voor een zwangerschapsafbreking na een ernstige prenatale diagnose. Jarenlang droeg Didier zijn verdriet alleen met zich mee. Pas veel later vond hij de ruimte om te rouwen. Vandaag deelt hij zijn verhaal, in de hoop dat ook anderen erkenning en steun vinden.
Toen mijn ex-vrouw en ik na lang proberen eindelijk zwanger waren, waren we dolgelukkig. Tijdens de zwangerschap kregen we te horen dat ons kindje een zware handicap zou hebben en een erg lage levensverwachting. We kregen amper tijd om een beslissing te nemen.
Het voelde als een onmogelijke keuze.
Na de zwangerschapsafbreking kregen we geen begeleiding. We konden geen afscheid nemen. Men wenste ons succes met een volgende zwangerschap en dat was het. Daardoor hebben we er weinig over gepraat en niet echt samen gerouwd.
Ik kon geen ouders zien met een kind in een rolstoel zonder te denken: zij konden wat ik niet had gekund. Ik voelde me laf en heb lang met een enorm schuldgevoel gezeten.
Toen mijn dochter jaren later geboren werd, kwam alles opnieuw naar boven. Ik genoot geen seconde van de zwangerschap, omdat ik voortdurend bang was. Ook na haar geboorte bleef het verdriet me achtervolgen. Ik hoopte dat het vanzelf zou verdwijnen, maar dat gebeurde niet.
Didier, Foto: Alexander Meeus
Het verdriet bleef me achtervolgen. Het was als een strandbal die ik onder water probeerde te houden, maar die telkens weer kwam bovendrijven.
Later viel ik uit met een depressie. Gaandeweg ontdekte ik dat mijn uitval maar voor een klein deel met mijn werk te maken had. Het onverwerkte verdriet speelde een veel grotere rol dan ik jarenlang had beseft.
Nog jaren later kwam ik via Google bij Fara terecht. Tijdens het eerste gesprek kwam mijn verdriet helemaal los. De gesprekken waren emotioneel zwaar, maar ze hebben me geholpen om mijn verlies onder ogen te zien. Ik leerde dat elk verdriet er mag zijn en dat ik het niet hoefde te vergelijken met dat van iemand anders.
Het verdriet is niet verdwenen, maar ik kan het vandaag wel een plaats geven. Daarom wil ik mijn verhaal delen. Ik hoop dat andere mannen zich erin herkennen en weten dat ze er niet alleen voor staan. Hulp zoeken heeft mij geholpen om eindelijk te beginnen rouwen.
* Deze getuigenis is gebaseerd op een artikel verschenen in De Standaard op 24/03/2026, volledig te lezen via deze link.
** Foto: Alexander Meeus
Sta of stond je voor een gelijkaardige keuze?
Weet dat je bij Fara terecht kan, voor een luisterend oor, voor een beslissingsgesprek omtrent je zwangerschapskeuze of voor een gesprek na je keuze.
Luister naar meer verhalen
Bij Fara willen ze meer ruimte maken voor mannen die zwangerschapskeuzes moeten maken. In de podcastreeks Fara Belicht 2 – Mannen en zwangerschapskeuzes, te vinden op Spotify, vertellen vijf mannen over die ervaring.
Laatst aangepast op 22 juli 2026
