Hoe blijf je mama of papa na een zwangerschapsafbreking?
Ook na een zwangerschapsafbreking blijf je ouder van je kindje. Je rouwt, herinnert en zoekt manieren om de band levend te houden, op jouw manier.
In het kort
- Ook na een zwangerschapsafbreking blijf je mama of papa van je kindje.
- Verdriet, schuldgevoel of leegte kunnen lang aanwezig blijven.
- Je mag rouwen, ook al heb je zelf de beslissing genomen.
- Herinneringen en kleine rituelen helpen om verbonden te blijven.
- Er is geen juiste manier om verder te gaan: je zoekt stap voor stap jouw weg.
Kan je rouwen om een kindje dat je nooit écht hebt leren kennen, dat voor de buitenwereld misschien onzichtbaar bleef? Ja, absoluut. En het doet pijn. Ook wanneer je zélf besliste om je zwangerschap te beëindigen, mag er verdriet zijn. Je rouwt om wat had kunnen zijn, om liefde die geen toekomst kreeg.
De eerste weken
In het begin lijkt de omgeving te begrijpen dat je niet jezelf bent. Je huilt sneller, je trekt je wat terug, of je vertelt net heel precies wat er is gebeurd. Deze emoties verbinden je met je kindje. Ze herinneren je eraan dat je mama of papa bent geworden, dat er een klein mensje was — hoe pril ook — dat jouw leven voor altijd heeft geraakt.
Na verloop van tijd merk je misschien dat anderen verdergaan. Ze hebben je verhaal gehoord, maar jij blijft achter met verdriet, boosheid, schuldgevoel of leegte.
Lieve Cas, het is drie maanden geleden sinds jouw geboorte. Ik zal dit boekje gebruiken om iets te schrijven telkens ik aan jou denk.
mama van CasOuder zijn van een kindje dat niet leeft
Alleen, hoe doe je dat, moeder of vader zijn van een kindje dat niet leeft?
Als jij nu stopt met wenen of rouwen, dan lijkt het alsof je hem of haar vergeten bent.
Iedereen rondom jou lijkt dat al te doen; het voelt misschien als je plicht om hem of haar in ere te houden.
Om aan iedereen elke keer weer te laten merken dat je hem of haar nog niet bent vergeten. Dat zal je nooit doen, dat weet je, dat denk je toch... Maar weten de mensen rondom jou dat ook? En wat als de herinneringen vervagen?
- Misschien heb je wel een koesterboekje of doosje gemaakt. Of wil je nog een mooie foto-album maken van de intense momenten samen.
- Misschien wil je nog een herdenkingsplaatsje zoeken in je huis? Een fotootje inkaderen en ergens sereen ophangen.
- Misschien wil je wel een tattoo om de verandering die dit kindje teweegbracht te vereeuwigen?
- Misschien heb je nog andere wilde ideeën of plannen… Dit brengt je dichtbij.
De draad van het leven weer opnemen?
Wat als je (straks) terug de draad moet oppikken van je leven? Dan lijkt het alsof het allemaal niet is gebeurd… Dat kan toch niet?! Diep van binnen voel je dat dat niet zo is, maar je bent er misschien wel bang voor. Alleen in je intense verdriet voel je je verbonden met je kindje. Dan is het heel dichtbij... Dit wil je voor altijd koesteren.
Het wordt dus zoeken naar hoe je het dagelijkse leven kan oppikken, zonder de verbinding met je kindje te verliezen.
Een blijvende verbinding met je kindje
Liefde stopt niet bij de dood. Je mag manieren zoeken om die liefde vorm te geven:
-
Misschien is er een ritueel of gewoonte die je zelf kan vormgeven — iets wat eigen is aan de band tussen jou en je kindje. Denk aan een kaarsje aansteken, een brief schrijven, ...
-
Ook al was jullie contact kort, er blijven herinneringen aan die bijzondere kennismaking. Misschien iets wat je deed of voelde vlak na de geboorte, of iets wat je meegaf bij het afscheid. Zo’n herinnering helpt om je kindje dichtbij te houden, ook al is het niet meer fysiek bij jou. Het is een manier om te tonen dat je hem of haar nog altijd graag ziet en nooit vergeet.
-
Die ene datum waarop de wereld even stilstond, zal nooit meer dezelfde zijn. Sommige ouders doen iets speciaals op die dag, alleen of samen met hun partner of familie. Anderen zoeken verbondenheid op de uitgerekende datum. Het hoeft niet groot te zijn, ook kleine gebaren maken een verschil. Na verloop van tijd verandert de manier waarop je dit doet, maar de liefde en verbondenheid blijven.
Door die verbondenheid te blijven voelen, geef je betekenis aan je verlies. Er is geen juiste manier om dit te doen — er is alleen jouw manier.
Zijn as hangt in een kettinkje rond mijn nek, zo is hij altijd dichtbij.
Verder met steun
Rouwen na een zwangerschapsafbreking is zwaar en soms eenzaam.
Je hoeft dit niet alleen te dragen. Bij Fara kan je praten over wat het betekent om ouder te zijn van een kindje dat je verloor. Samen zoeken we naar wat helpt om verder te kunnen, met blijvende liefde en herinnering.
Je hoeft dit niet alleen te dragen. Bij Fara kan je praten over wat het betekent om ouder te zijn van een kindje dat je verloor. Samen zoeken we naar wat helpt om verder te kunnen, met blijvende liefde en herinnering.
Laatst aangepast op 18 december 2025
