Na zwangerschapsafbreking

Niemand heeft je kindje gevoeld, gezien, vastgehouden… behalve jij, je partner en misschien je naaste kring. Of misschien was er nog helemaal niemand op de hoogte dat er een kindje verwacht werd. 

Maar: je was wel degelijk in verwachting.
Het was een kindje waar je naar verlangd hebt, je keek ernaar uit om het in je armen te houden, je droomde een toekomst samen. Je hebt het hartje horen kloppen, echo's gezien, voelde het kindje misschien al  bewegen in de buik. Het was écht. 

Iedereen rouwt op zijn manier:

• Sommige mensen gaan na een zwangerschapsafbreking liefst gewoon verder. Ze maken de switch en focussen op de toekomst.
• Voor andere mensen start een rouwproces dat gepaard gaat met intens verdriet.

Omgeving

Voor de omgeving is het niet altijd gemakkelijk om te weten hoe ze moeten reageren.

• Zo horen we dat mensen zich onzeker voelen. Ze vragen zich af of ze ernaar mogen vragen of niet: willen ze dat graag, of is dat te pijnlijk?
• Soms vergeet men na een tijdje dat er een zwangerschap was. Doordat je terug meedraait in de maatschappij denkt men dat je erover bent. Men ziet je niet huilen dus men denkt 'het zal wel oke zijn dan', of 'als er iets is zullen ze er wel over praten'. 

Hoe maak je het verlies zichtbaar?

Als je voelt dat je je omgeving graag bij je verlies wil betrekken, kan het helpen om het zichtbaar te maken. Dit kan je op verschillende manieren doen: 

• een naam geven
• geboortekaartje sturen
• kaarsje branden of huis-altaartje maken
• een boom planten
• rouwjuweel 
• een blog schrijven
• herdenkingsviering organiseren
• een therapeut zoeken waar je over je kindje kan praten
• een ritueel bedenken
• printjes van een echo uitdelen
• deelnemen aan pregnancy and infant loss awareness month (oktober) of Wereldlichtjesdag (december)
• ...

Ga vooral op zoek naar iets dat voor jou passend aanvoelt. Voor familie en vrienden kan dit helpen om het verlies beter te begrijpen en het gesprek over je kindje aan te knopen.