Wat als dit mijn laatste kans is?

Ik had nooit echt besloten om geen kinderen te krijgen.

Het leven ging z'n gang. Relaties kwamen en gingen. Mijn werk werd belangrijk. Ik kocht een huis. Ik maakte reizen. Ik had vriendinnen, familie, een leven waar ik heel tevreden mee was.

Ergens onderweg was ik eraan gewend geraakt dat ik geen kinderen had.

Ik was ook gaan houden van mijn leven zoals het was: de rust. Mijn vrijheid. Thuiskomen en niemand nodig hebben. Geld hebben om te doen wat ik wil. Mijn weekends zelf invullen. Niet altijd rekening moeten houden met iemand anders.

En toen werd ik zwanger.

We hadden eigenlijk zoiets gehad van: we zien wel. We laten het lot beslissen.
Dat klonk heel romantisch toen. Maar toen het lot effectief besliste, dacht ik alleen maar: nee. Nee, nee, nee. Dit kan niet.

Ik had nooit verwacht dat ik zo zou schrikken.

Plots moest ik nadenken over een kind dat er misschien echt zou komen.

En tegelijk wist ik: ik ben veertig. Als ik nu voor een abortus kies, is de kans groot dat dit ook betekent dat ik nooit kinderen zal hebben. 

Maar wat als ik eigenlijk wél een kind wilde?

Het werd heel ingewikkeld in mijn hoofd: had ik mijn kinderwens weggeduwd? Misschien had ik mezelf wijsgemaakt dat ik geen kinderen nodig had, omdat ik dacht dat het toch niet meer zou gebeuren.

Of wilde ik écht geen kind?

Ik kon urenlang denken. 

• Wil ik moeder worden?
• Of ben ik gewoon bang om geen moeder te worden?
• Wil ik dit kind?
• Of wil ik vooral niet degene zijn die een deur definitief dichtdoet?

Dat laatste vond ik heel moeilijk: als ik nu nee zou zeggen, kon ik niet een paar jaar later denken: misschien toch.

Ik voelde die deur dichtgaan. En dat deed pijn. Maar als ik ja zou zeggen, gingen er ook deuren dicht: de deur naar mijn oude leven zou ook nooit meer opengaan. En dat idee gaf me zoveel paniek.

Er kwamen heel veel angstige gedachten op

Ik zag mezelf ineens als een alleenstaande moeder. Gebroken nachten. Geen vrijheid meer. Altijd iemand nodig hebben om op terug te vallen. Minder geld. Minder tijd. Minder ruimte in mijn hoofd.

En ik dacht: Wil ik dat eigenlijk wel?

• Soms zag ik een baby en dacht ik: ja.
• Soms zag ik een moeder met een peuter die aan haar benen hing en dacht ik: oh God, nee.
• En soms voelde ik helemaal niets.

Ik schaamde me voor mijn gedachten, omdat ik dacht dat ik eigenlijk blij moest zijn. Dat een zwangerschap op mijn leeftijd misschien wel een geschenk was. Dat ik niet zo moeilijk mocht doen.

Maar ik was niet alleen maar blij. Ik was bang:

• om mijn leven kwijt te raken.
• om spijt te krijgen.
• om een verkeerde keuze te maken.
• dat ik te oud zou zijn.
• dat ik later alleen zou zijn.
• dat ik later juist zou denken: Waarom heb ik in godsnaam een kind gekregen?

Als ik 10 jaar jonger zou zijn dan was de situatie anders. Maar nu voelde het alsof er een klok aan het tikken was. En misschien maakte net die klok mijn twijfel zo groot. Ik moest niet alleen beslissen of ik moeder wilde worden, ik moest beslissen of ik nu, op deze leeftijd, met deze omstandigheden, met deze persoon, op deze manier moeder wilde worden.

Ik heb heel lang gezocht naar een gevoel van 100% zekerheid.

Dat kwam niet.
Uiteindelijk ben ik beginnen begrijpen dat twijfel niet noodzakelijk betekent dat je iets niet wilt. En dat opluchting bij de ene gedachte niet automatisch betekent dat die gedachte de juiste keuze is.

Er waren dagen waarop ik dacht: ik kan dit. En dagen waarop ik dacht: ik kan dit echt niet.

Ik denk dat ik vooral moest leren verdragen dat beide waar konden zijn: verlangen én bang zijn. Verdriet voelen bij het idee van een abortus én verdriet bij het idee van mijn leven dat zou veranderen.