Ik was 26 en ongepland zwanger. Ik wist al snel wat me te doen stond, ook al was het moeilijk. Sindsdien gun ik het mezelf om écht voor ‘mij’ te kiezen.

Ontdekking en keuze

Toen ik ontdekte dat ik ongepland zwanger was, voelde ik een mix van angst, onzekerheid en verwarring. Ik herinner me dat ik urenlang nadacht over wat het beste was voor mij en mijn leven, over hoe ik mijn toekomst zag en wat ik op dat moment emotioneel en lichamelijk aankon. 

Ik denk dat mijn gevoel redelijk snel duidelijk was: dit wou ik niet. 
Daarna namen mijn gedachten het over: wat als ik spijt zou krijgen? Wat als de behandeling pijn zou doen? Wat als ik nooit meer zwanger zou worden? 

Op een bepaald moment besefte ik dat al mijn gedachten gestuurd werden door angst. Dat vond ik niet voldoende doorwegen op mijn gevoel dat heel duidelijk aangaf dat ik (nog) geen moeder wou worden. Dat ik op dit punt van mijn leven echt totaal andere dingen wou doen. Ineens voelde het heel helder: ik wist wat me te doen stond, ook al was het moeilijk.

Deze ervaring heeft me sterker gemaakt en geleerd dat het mogelijk is om moeilijke keuzes te maken en daar toch kracht en positiviteit uit te halen.

Na de abortus

De beslissing om een abortus te ondergaan was dus echt niet gemakkelijk, maar het gaf me ook een gevoel van vrijheid en controle over mijn eigen lichaam en mijn eigen pad.

Na de ingreep voelde ik een diepe opluchting en ruimte om te ademen. Ik gaf mezelf de tijd om te voelen en om mezelf niet te veroordelen.

Ik praatte veel met vrienden. En ik besliste om nu écht te kiezen voor de dingen die ik in mijn leven zéker wou doen. Ik ging vaker Sup'en en schreef me in voor een cursus glas in lood. Zo vond ik eigenlijk redelijk snel een gevoel van vrede en veerkracht.

Hoe ik er op terugkijk

Deze ervaring heeft me sterker gemaakt en geleerd dat het mogelijk is om moeilijke keuzes te maken en daar toch kracht en positiviteit uit te halen. Sindsdien weet ik beter hoe ik in het leven wil staan en gun ik mezelf de dingen waar ik écht voor wil kiezen. 
Het eerste jaar had ik het moeilijk op moederdag. Dat voelde toch heel dubbel. Maar ook dat passeerde weer. Nu, een paar jaar later heb ik er eigenlijk geen 'last' meer van. Ik zie het als een wat moeilijker hoofdstuk in mijn leven en ben, misschien is dat raar, dankbaar dat dit me overkomen is.