Skip to main content

‘Wat een mooi geschenk! Daar zit muziek in…’

Blog

Ik hou van verrassingen… en deze was er eentje die ik meteen wilde openmaken om te delen met anderen! Geduld is een lieve deugd, doch niet mijn sterkste kant als ik ergens enthousiast over ben… maar eindelijk mag het!

Zomer 2020. Telefoon, Elke aan de lijn. Ik ontmoette haar voor ’t eerst vorig jaar, in mei rond Moederdag. Ze nam deel aan onze workshop zwangerschapsverlies waarin aandacht voor symboliek, verbeeldingskracht en zingeving centraal staan. Het gaat er om samen ervaren en beleven. Elke voelde zich meteen aangesproken door deze verbeeldende taal om te durven ‘spreken’ over de zwangerschap die haar 3 maanden eerder overkwam. Die zette haar en haar partner voor een hartverscheurende keuze. Wat ze ook zouden beslissen, verlies in vele betekenislagen volgde. Een dilemma. Wikken en wegen om uiteindelijk te kiezen voor een abortus. Tegelijkertijd volgde ook opluchting en vertrouwen in de toekomst, geen spijt. Zo dubbel. En net voor die ambivalentie voelde ze tot nog toe amper ruimte, alsof je het niet kan of mag moeilijk hebben met iets waar je zelf voor koos.

Elke viel me toen al op omdat ze na de afsluiter van onze workshop nog even bleef hangen om ons als begeleiding expliciet te bedanken. En belangrijker: om voor zichzelf luidop uit te spreken dat ze vanaf nu tijd en ruimte maken zou om te mogen rouwen, daar zorg en aandacht aan besteden zou. Onze ‘toelating’ en bekrachtiging zette haar proces in gang. Tot nog toe ging Elke maar door, liep vast en nu viel ze bewust stil en net daardoor kwam er beweging voor haar…

Later ontmoette ik haar opnieuw tijdens een groepstraject van gespreksavonden onder lotgenoten te Gent, tevens een helpende stap in haar proces door (h)erkenning in verhalen van anderen. In zo’n proces komen vaak verborgen talenten naar voren. Bij haar een zangtalent, ook weer niet zo verborgen. Of ze hiermee ook niet iets wilde doen, vroeg ik haar. Jazeker, antwoordde ze, ten gepaste tijde…

En of ze woord hield… en hoe?! Terug naar ons telefoonnieuws.

‘Katleen, ik wil een single releasen van mijn band ‘Lucy and the Birds’. Een liedje over mijn verwerkingsproces omdat mijn verdriet en proces een uitweg zocht en vond in mijn muziek. Het wordt een liefdesliedje voor mijn sterrekindjes.’

Zo schoon! Ik ben altijd geraakt door hoe mensen hun eigen woorden vinden. En de kers op de taart? Het blijft niet bij woorden alleen, maar uit zich in daden ook. Ze sprak haar dankbaarheid uit over dat Fara op haar pad kwam, dat ze lotgenoten ontmoette, dat er mocht gepraat, gehuild, gemist en getroost worden en dat ze hiermee veerkrachtiger verder kon.

Als dank voor hoe wij verschil voor haar maakten, gaat de opbrengst ervan integraal naar onze vzw! Dat wil ze ook in de kijker zetten met het oog op een bredere bekendheid voor Fara en wat wij doen voor concrete mensen. Bekend maakt bemind, weet je wel. Bescheidenheid siert, denk ik altijd, maar ditmaal maakt mijn hart toch echt een sprongetje. Dit voelt immers als grootse erkenning voor ons werk dat tot mijn zijn is gaan horen.

©Le coeur à marée basse

Moedig vind ik haar daadkracht ook, want ze doet daarmee wat anderen niet durven en ook niet hoeven te doen, maar wel bewonderen en stil voor applaudisseren. Ik spreek mijn bezorgdheid ook uit, want soms moet je mensen tegen zichzelf beschermen. Zij blijkt er echter klaar voor nu, voelt zich sterk genoeg, voldoende ver in haar proces om uit de anonimiteit te stappen. Ze maakt zichzelf zichtbaar en met haar muziek onzichtbaar verlies hoorbaar.

En ze weet ook andere artistiekelingen te raken. Zij willen meewerken aan haar project. In samenwerking met Noëmi Willemen (Le coeur à marée basse) ontwikkelde ze een hoopvol kaartje. Om de boodschap van verbinding nog extra kracht bij te zetten, mag iedereen die de single download, een gepersonaliseerde reactie van Elke verwachten, haar persoonlijke toets! Met Femke Den Hollander ontwikkelde ze bovendien een videoteaser van de single om haar boodschap 'je bent niet alleen' kracht bij te zetten en haar verhaal letterlijk een gezicht te geven om het taboe te doorbreken. Ze wenste ‘A beautiful goodbye’ en is daar intussen wonderwel in geslaagd voor zichzelf en wil die wens graag doorgeven…

Ik geloof sterk dat dit betekenisvol kan zijn voor zovele anderen.

Zelf wil Elke ook graag dat het niet over haar, dan wel over al die meisjes, vrouwen en koppels gaat die hetzelfde en toch net anders doormaakten. Bovendien verbindt muziek en kan je minder alleen doen voelen. En haar lied spreekt taboedoorbrekend. Daarmee breekt ze een lans voor dit gevoelige thema dat al te vaak enkel maar controverse oproept. Ook ik hoop zo hard dat dit meer begrip en nuance brengen kan in wat er bij de man of vrouw in de straat en politiek rond leeft. Opdat er meer over gesproken ipv gezwegen of geroepen zou worden. Of beter nog: voortaan zingen we

Katleen Alen, Stafmedewerker Fara

December 2020

Download the single en steun onze werking!