Skip to main content
Op maandag 20 augustus zijn we uitzonderlijk niet via telefoon bereikbaar, maar wel via mail of chat!

Vrijdag 4 mei, boekbabbel met auteur Gertie. Een warme lente-avond met net dat tikkeltje meer…

Blog

Het was Babsie Maan die bij me het zaadje plantte voor deze avond. Zij is een bondgenoot uit 1 van de intussen 13 gespreksgroepjes die ik begeleidde. Omdat zij zoveel deugd had aan het lezen van verhalen van anderen die hetzelfde doormaakten in Gertie’s boek, wilde ze haar zo graag eens persoonlijk ontmoeten. Door dat boek waarin ik een hoofdstuk schreef over ons lotgenotencontact, vond ze ook de weg naar Fara en ging ze zich minder alleen, meer begrepen en gesteund voelen.

“Je moet er zelf door, maar daarom niet alleen” is een quote die ik voor ’t eerst van haar hoorde en al vaak mocht schenken aan anderen. Voor mij sluit deze verbonden- en gedragenheid ook perfect aan bij de idee van een Boekbabbel dat ik liet groeien. Prompt belde ik Gertie en zoals ik haar intussen ken, reageerde ze meteen laaiend enthousiast!

Katleen en Gertie
Katleen en Gertie

Vanavond ontmoet ik haar op het bankje buiten in de zon aan de Jeugdherberg waar voor de gelegenheid onze Boekbabbel plaatsvindt. Ze bracht Brigitte - een lotgenoot - mee die intussen een goede vriendin werd. Zij deelde als allereerste haar abortuservaring met Gertie zonder dat er al sprake was van een boek. Gedeelde smart smeedt banden. Het komt me dan ook over als een mooi eerbetoon dat zij als eerste openhartig getuigt in het boek ‘Abortus. Het taboe nog niet voorbij’.

Gertie stond erop dat ook het beeld van Brigitte’s dochter Lynn aan bod zou komen in haar presentatie. Ik vind het prachtig! Zij kreeg als schoolopdracht een beeld te maken van tegenstellingen erin verwerkt van zacht-hard en koos voor een vrouwenlichaam. Ze wist niet dat haar moeder net in die periode met de verwerking van haar abortus bezig was. Aan de ene kant is het roze met een zachte inhoud en aan de andere kant zwart met glasscherven. Ook ik vind het erg passend bij de beschrijving van haar ‘buikgevoel’ met een gekwetst en een gevoelig onbeschadigd deel.

Samen richten we het zaaltje in zodat het uitnodigt tot een warm en gemoedelijk gesprek. 12 moedige bondgenoten ontmoeten elkaar vanavond en het weerzien is ook voor mezelf hartelijk bij zovelen die ik ergens onderweg in hun verwerkingsproces ontmoette.

Het treft me dat Gertie haar getuigenis start met de ervaring dat ze vanmorgen het blaadje van de kalender scheurde en merkte dat het net vandaag de naamdag is van Floris*, de naam die ze haar – naar haar gevoel – zoontje gaf dat ze verloor. Ik koos deze datum, bestaat toeval?!

Ik bewonder hoe Gertie vol overgave vertelt over de letterlijke en figuurlijke ‘tocht’ die ze aflegde, wie ze op haar pad ontmoette, wat de kantel- en veerkrachtige momenten voor haar waren onderweg en tot wat deze ‘queeste’ haar nu bracht en verder aanzet voor de toekomst. Af en toe stel ik een oprecht nieuwsgierige vraag of staan we samen stil bij beelden en quotes die Gertie en ik vooraf samen uitzochten en afstemden op haar verhaal.

Ze praat met een open hart, bekommerd om het wel-zijn van haar toehoorders en alle vrouwen én mannen die voor en na de keuze staan. Af en toe stelt iemand een vraag of brengt een persoonlijke ervaring in, bijvoorbeeld rond ‘Vertel ik mijn ervaring (later) aan mijn (andere) kinderen?’. Voor Gertie betekende dit een kantelmoment omdat haar kinderen met meer begrip dan verwacht reageerden. Het stelde haar in staat zichzelf echt te kunnen vergeven en met meer mildheid naar zichzelf te kijken, beklijvend vind ik dat.

Het is een verlies, maar bovenal ook een ervaring waar je iets moois van maken kan. Ik kies voor het leven, verrijkt met de wijsheid en liefde voor mijn oudste zoon”, beweert Gertie en daar kan ik me helemaal in vinden: vanuit die hoop-volle overtuiging begeleid ik ook zo graag mensen. Het hielp haar persoonlijk groeien als vrouw, moeder van Floris* en 3 levende kinderen, grootmoeder van 6 kleinkinderen. En ze zet haar ‘roeping’ ook na haar pensioen voort als taboe-doorbrekend pleitbezorger van het recht van vrouwen op abortus.

Ik heb bewondering voor deze gedreven vrouw, respecteer haar eigen-wijze kijk en energie waarmee ze deze durft verkondigen. Het is een vrouw met een uitgesproken visie én missie. En ook al ben ik het niet altijd eens met haar overtuigingen en adviserende aanpak, ik respecteer haar enorm, net daarom. Daar zit ook meteen de kracht van ons contact: dat verschillen er kunnen en mogen zijn. Ik ben dan ook zelf oprecht blij dat ik deze wijze vrouw weer een tikkeltje beter mocht leren kennen, echt een vrouw naar mijn hart! Dankjewel Gertie om te zijn geworden wie je nu bent! En net zoals de bondgenoten en lezers van haar boek haal ik eruit wat bij me past.

“Boeken zijn als spiegels. Je ziet er alleen in wat je al in je hebt” (Carlos Ruiz Zafon)
Carlos Ruiz Zafon

Katleen Alen, mei 2018
Stafmedewerker Fara

Benieuwd naar – glimpen – van Gertie’s persoonlijke verhaal?
Abortus, het taboe nog niet voorbij, Gertie Driessen
Abortus, het taboe nog niet voorbij, Gertie Driessen