Skip to main content

"Maand van de spiritualiteit": Fara heeft er aandacht voor.

Blog

1 september 2017. De eerste schooldag en ik merk dat mijn gedachten in het bijzonder uitgaan naar Mireille.

Ik ontmoette haar tijdens een gespreksavond onder lotgenoten met een abortuservaring en haar verhaal trof me sterk vanuit haar grote moedergevoel.

Vandaag is het een jaar geleden dat ze haar abortus liet uitvoeren. Ik weet dat ze opziet tegen deze dag. Aangekomen op het werk schrijf ik haar: ‘Gewoon even laten weten dat ik je vandaag in gedachten nabij ben’ via een privé-bericht op onze geheime Facebookgroep. Vooraf hadden we het er nog over in de groepschat en wisselden we berichten uit over ‘Hoe over-leef je zo’n betekenisvolle dag?

Vandaag is het een jaar geleden dat ze haar abortus liet uitvoeren. Ik weet dat ze opziet tegen deze dag.

Mireille plande een bezoekje aan de sauna met een goede vriendin om ontspanning te vinden en op die manier goed voor zichzelf te zorgen. Ze schrijft hierover: ‘Tja, ik had het dus gepland om ontspannen te zijn. Maar mijn lijf verkrampte helemaal. Ik ben na mijn vroegen naar huis gegaan met een vaste schouder, pijnlijke nek en bekken... In de sauna had mijn vriendin als verrassing een massage gereserveerd. Dat was wel het beste wat me kon overkomen. Maar mijn pijn is nog niet weg. Ik kan het weekend zo niet werken... Wat me ook wel tijd alleen geeft.

Ik wou vrijdag een bloem kopen voor Isa*, maar ik had te veel pijn in mijn schouder om een omweg te kunnen fietsten... In de tuin vond ik dan zaterdagochtend een broze zonnebloem. Hij groeide over de grond, plat aan een dun steeltje (pitje nog gekregen van mijn jongste zoon). De zon geeft de maan licht... De bloem stond recht met steun van mijn muur van de schoorsteen... Wel mooi. Op mijn werk had ik een steen gekregen met "koester" op. Die heb ik erbij gelegd.... Vanmiddag wou mijn vriend met zijn meisjes naar de zee en wou graag dat ik mee ging... Maar na twijfelen heb ik toch besloten om vandaag nog extra voor mezelf te zorgen en alleen thuis te blijven in de stilte en nog even de rust...

Hij was nog maar net vertrokken of ik hoorde een harde bonk. Mijn zonnebloem was gevallen uit mijn vaasje, met overal water op de grond... Een plas alsof mijn vliezen gebroken waren... Vreemd beeld...’.

Ik lees haar worsteling. Haar beeld raakt me in vele facetten: het broze en gesteunde; de zon die de maan 'verlicht', de verwevenheid met haar andere kinderen, haar koesteren, delen en dragen. Ik bekrachtig haar in de bewuste aandacht die ze besteedt aan zelfzorg en her-inneren.

Tezelfdertijd ontvang ik de vraag naar een interview voor Libelle, Mireille had hier eerder al interesse voor getoond. Ik check bij haar of haar verhaal doen nog steeds oké voor haar is, net nu. Mirielle vindt het meer dan oké, net nu, een jaar na datum. Ze wil met haar verhaal van betekenis zijn voor anderen. En ze wil de weg naar Fara tonen voor zij die hier deugd aan zouden hebben. Bovendien geeft ze aan dat het klopt om het interview op een MAANdag te laten plaatsvinden. Opnieuw ben ik in gedachten dichtbij haar tijdens het interview.   

Nadien laat Mireille me dit nog weten:  

“Ik las net je berichtje over dat de zonnebloem veel pitjes met zich mee brengt... inderdaad, zo bekeek ik het nog niet. Ik heb hem opgehangen om te drogen... En na het interview vond ik dit  gele hartje terug waar mijn bloem had gestaan, blijkbaar deed mijn dochter dit, zonder te weten hoe bijzonder het is voor mij...”.

 

Katleen Alen
Stafmedewerker Fara
September 2017

Zingeving in de hulpverlening

Kom je dit als hulpverlener soms tegen en heb je interesse om hierover met ons uit te wisselen? Dan is ons project ‘zinzoekers’ misschien wel iets voor jou!