Skip to main content
Gewijzigde openingsuren in de zomermaanden: de farafoon is enkel in de voormiddag geopend, de farachat op maandag- en vrijdagnamiddag. Verder blijven we bereikbaar via mail of via (video)gesprek. Contacteer ons voor een afspraak!

Hangmat mijmeringen in Coronatijden

Blog

Even ontsnappen, even in de hangmat ploffen die ik mezelf enkele weken geleden kado deed. Even alles loslaten en blik op oneindig. Het is een prachtige blauwe hemel, een te felle zon om mijn ogen lang open te houden.

Mijn gedachten gaan alle kanten op en ik wil loskomen van alle Fara-verhalen voor ik met mijn jongste zoon in zijn Latijnse tekst zal duiken, nadenkend over wat we zullen eten straks. Het telewerken van de afgelopen maanden vraagt veel organisatie en planning om alles goed gecombineerd te krijgen, met daarin veel ruimte voor het onverwachte. Vaak is er amper een scheiding tussen de verschillende rollen die moeten vervuld worden.

Dus soms wil ik bewust tijd maken om los te koppelen, want het waren weer pittige verhalen de afgelopen 48uur.

Mijn gedachten blijven hangen bij het verhaal van een 17-jarig meisje, dat recent is bevallen, uit het niets, helemaal alleen. Niet wetend dat ze zwanger was, geen voorbereiding op de komst van haar baby’tje en nu hard zoekend om liefdevol de nodige zorg te bieden voor dit kleine meisje. Snakkend naar ook een beetje ME-time wellicht (zoals mijn bijna 17-jarige dochter die al weken worstelt met het afgesloten zijn van haar vriendinnen door de lockdown … ). Of wij haar hierbij kunnen helpen? We gaan ons best doen...

Verder was er gisteren het gesprek met een cliënte die ik vorig jaar begeleidde in het kader van perinataal verlies. Ze deed het goed in haar rouwproces, ze kon loslaten en verbinden tegelijk en haar overleden dochtertje was ergens nabij. Ze had gisteren te horen gekregen dat haar moeder terminale borstkanker heeft. ‘ Hoe kan ik dit nu erbij nemen?’ Dit is toch niet eerlijk, ik heb mijn mama nodig nu, want zij rouwde mee om mijn dochtertje. Ik kan het niet aan om haar nu ook te verliezen … Kunnen we alsjeblieft de begeleidingsgesprekken heropstarten?’ ‘Natuurlijk! We willen je bijstaan in de komende weken, maanden, zolang als het nodig is … om het verlies van deze 2 belangrijke vrouwen in je leven mee te dragen.

Gisteravond ook nog een lang overleg gehad met een verwijzend gynaecoloog omtrent een koppel dat pas te horen kreeg dat er bij hun ongeboren kindje een ernstige nierafwijking werd gezien. Ze wachten het resultaat van verdere testen af. Wellicht komt er geen duidelijke diagnose, past dit niet binnen een of ander syndroom en dus ook geen prognose over de impact hiervan op de levenskwaliteit van het kindje. ‘Geen zwart wit verhaal dus, maar zo veel grijs’, concluderen we samen. Of we deze mensen bij Fara kunnen begeleiden in hun beslissingstraject - mogelijks krijgen ze geen toestemming in België om de zwangerschap af te breken – te veel grijs …

Wat kunnen we hen bieden?

Nabij zijn in hun verdriet en in hun zoektocht om op deze grote onzekerheid een antwoord te bieden. Aarzelden spreken we naar elkaar uit dat een mogelijk spoor naar Nederland zal wijzen,  voor een late abortus. Maar dan mogen ze niet te lang meer wachten om te beslissen … Oh ja, een late abortus in Nederland brengt me bij het overleg van vorige week met mijn collega die even wilde debriefen nadat ze van een koppel in een gelijkaardige situatie had gehoord welke horror-toestanden zij daar hadden ervaren. Hoe kunnen we toekomstige cliënten daar beter op voorbereiden? Of toch zo goed mogelijk? Er is daar quasi geen omkadering, geen aandacht voor de emotionele impact van de ingreep en uren wachttijd. De ambivalentie van hun keuze, doordat hun vraag tot zwangerschapsafbreking in België wordt afgewezen is al zo groot en wordt door deze omstandigheden extra versterkt. Het tekent hen voor de rest van hun leven …

Ik lig in mijn hangmat en wilde even ontsnappen aan de verhalen van onze cliënten, maar het lukte me niet zo goed. Net zo min zij kunnen ontsnappen uit hun realiteit. We hebben het in deze Coronatijden zo vaak over multi-tasken, aandacht voor veerkracht, onze mentale gezondheid die onder druk komt te staan, dreigende burn-outs in  de toekomst enz. Goed voor jezelf zorgen, bijtijds ontspannen, even afstand nemen helpt, wordt gezegd. Ik heb het niet los gelaten, integendeel, ik ben er onbewust meer ingedoken en ben vastberaden om ook vandaag weer betrokken mee te helpen zoeken met de mensen die naar ons uitreiken.

Het idee om van betekenis te kunnen zijn in hun proces geeft me energie en maakt me veerkrachtig. Ik kan er weer tegenaan …

Dankbaar stap ik uit mijn hangmat, weer in mijn realiteit, waar geen onmogelijke keuzes of complexe opdrachten op me wachten maar heel eenvoudige vragen als ‘hoe vertaal ik dit hier best in deze zin?’ en ‘wat eten we straks mama?’

Sindy Helsen, stafmedewerker Fara
Juni 2020